Acele Etmek Mi Lazım

Acele Etmek Mi Lazım

Soruyor musunuz bu soruyu kendinize? Yetişmeniz gereken neresi var. İş, ev, okul…..

    Kim için kimin için acele etmeli hayatta? Çocuklar için mi acele etmeli, eşiniz için mi, anne-babanız için mi, yoksa arkadaşlarınız-dostlarınız için mi … ? yooooo! Sadece kendinize acele edin. Hayat ne kadar uzun olabilir ki.

    Yaşadığımız dünyanın içinde hep yetişilmesi gereken yerler ve işler var, bu hengâmenin içinde kaybolup giden insanlar. Farkına bile varamıyoruz hayat akıp giderken onu yakalamaktan geri kalıyoruz. Ne zaman sorular sordunuz kendinize? Akşam başınızı yastığa koyduğunuzda “bugün kendim için ne yaptım?” sorusunun cevabını biliyorsanız eğer, yüzünüzde kocaman bir tebessüm olsun. Pahalı şeylere ihtiyaç yok, önemli olan sizi neyin mutlu ettiği, neyin yüzünüzü güldürdüğü değil mi zaten. Belki demli bir çay ve koltuğa uzatılmış ayaklar. Belki de sadece inandığınız şeyi yapmak.

 

Ne demiş şair “bana mutluluğun resmini yapabilir bilir misin Abidin?”

Ve cevap gelmiş Abidin’den “buna ne tual yeterdi; ne boya...”

 

    Hayat siz ona nasıl şekil verirseniz öyle ilerlemez mi? Sıyrılın zorluklardan, kendinizden emin dik yürüyün hayata. Çok düştük belki, çok düşeceğiz daha, ama kaldığımız yerden devam da edeceğiz, ya da bazen sıfırlayacağız her şeyi, pırıl pırıl bir yaşama(ya) devam edeceğiz.

Mutlu olmaktan, sevmekten vazgeçmeyin. Her şeyin ilacının sevgi olduğunu hep aklınızın bir köşesinde bulundurun. Böylece hem bedensel hem de ruhsal zorlukların üstesinden gelmek çok daha kolay olacaktır

 

««««««««««

şün, kim üzebilir seni senden başka?

Kim doldurabilir içindeki boşluğu sen istemezsen?

Kim mutlu edebilir seni, sen hazır değilsen?

Kim yıkar, yıpratır sen izin vermezsen?

Kim sever seni, sen kendini sevmezsen?

Her şey sende başlar, sende biter...

Yeter ki yürekli ol, tükenme, tüketme, tükettirme içindeki yaşama

sevgisini.

Ya çare sizsiniz ya da çaresizsiniz…

 

Öyle bir rol vermişler ki,

Okudum okudum anlamadım.

Kendi kendime konuştum bazen evimde.

Hem kızdım hem güldüm halime

Sonra dedim ki ' söz ver kendine '

Denizleri seviyorsan, dalgaları da seveceksin.

Sevilmek istiyorsan, önce sevmeyi bileceksin.

Uçmayı seviyorsan, düşmeyi de bileceksin.

Korkarak yaşıyorsan, yalnızca hayatı seyredersin.

Öyle bir hayat yaşadım ki, son yolculukları erken tanıdım.

Öyle çok değerliymiş ki zaman,

Hep acele etmem bundandı

Anladım...

 

F. Nietzsche (1844-1900)

««««««««««